Het is echt waar. Helemaal in lijn met de laatste wedstrijden, verliest Moerkapelle 1 op 9 april van het al gedegradeerde Sliedrecht 2. Kansloos? Opnieuw niet, maar het gebeurde weer. Een overwinning was voldoende geweest voor handhaving.
Soms zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Of miraculeuze ontsnappingen. Je leest en hoort er vaak over. Maar wat is nu het tegenovergestelde. Daar moest ik gisteren aan denken toen ik naar huis reed. Een onwezenlijk gevoel. Je hebt wel eens dat het een wedstrijd niet luk of niet meezit, maar de laatste 3 wedstrijden bijna over de gehele breedte van teams waar je normaal toch niet van hoeft te verliezen. Maar ja, schaken is een eerlijke sport. Blunder horen erbij. Maar als gewonnen stellingen niet of met grote moeite gewonnen worden terwijl alle mindere stellingen stelselmatig afgestraft worden. Wij pakken onze kansen niet, terwijl wij op onze beurt doen alsof het het hele jaar Sinterklaas is. Conclusie: rampzalig en frustrerend, maar de feiten liegen niet.
Tegen Sliedrecht 2 wint Gerard op zijn Gerards en rommelt Dick zich, naar horen zeggen, met enige moeite en mazzel naar een overwinning. Hugo (de uitzondering dit seizoen) speelt netjes remise. Boudewijn komt er niet doorheen en speelt ook remise. Arno heeft weer eens zo’n tegenstander die met wit alles dichtschuift. Ook niet meer dan remise. En dan de verliespartijen: André staat een pion voor, maar geeft dan zomaar een stuk weg. Bij Maarten is het nog erger. Komt prima uit de opening, maar doet de dame in de aanbieding. Broer Wouter is het ook al helemaal kwijt. Pakt zijn kansen niet, krijgt in tijdnood een speculatief stukoffer tegen dat hij in eerste instantie weet te weerleggen, maar de tijd nekt hem en uiteindelijk gaat ook deze partij verloren. De lezer mist Jesse. Hij was ziek en we dachten in Boudewijn een capabele vervanger te hebben. Daar schijnbaar de regels eens veranderd zijn, bleek hij niet meer te mogen invallen (ik dacht dat hij niet meer in het tweede zou mogen spelen, maar dat was toch al klaar) dus zijn remise werd nog een reglementaire nul. Geluk bij een ongeluk is dat dat uiteindelijk niets uitmaakte. Er werd nu met 5-3 verloren en met 8 matchpunten uit 9 wedstrijden (vorig jaar 7 uit 9 met hetzelfde gevolg in de 3e klasse KNSB) degraderen we gewoon. De wet van Murphy heeft zich bewezen. Kortom: uithuilen en volgend jaar gewoon opnieuw beginnen in de 1e klasse. Het is zoals het is en schaken blijft toch een fascinerend spel.

Maandagavond 17 maart een uitwedstrijd in Dordt. We spelen in een poffertjessalon. Naast die vervelende maandag betekent dat ook nog 10 minuten lopen vanaf de parkeergarage, smalle tafels, maar wel met een overvloed van onnodige stoelen, slecht licht – zeker als ze om het bord staan en commerciële prijzen voor consumpties. Kortom een ideaal scenario voor…
Ik had ook anders kunnen beginnen: Wat is het verschil tussen een team in vorm en een team uit vorm? Juist …3 punten. De nederlaag (5½-2½) was verdiend, laat daar geen misverstand over zijn, maar Moerkapelle had in normale niet van dit team hoeven verliezen. Het gebeurde toch en na een goede start moet Moerkapelle in de laatste ronde ruim van Sliedrecht 2 winnen om degradatie te voorkomen. Samen met Shah Mata (dat zijn indrukwekkende inhaalrace tot stand gebracht zag worden door Fianchetto) staan we op 8 uit 8 en vreemd genoeg gaat 1 van de 2 degraderen. Gelukkig staan we nog wel 1½ bordpunt voor. Maar eerlijk gezegd, met deze vorm is niets een zekerheidje.
Goed naar de wedstrijd en we lopen de partijen dit keer af in bordvolgorde (we stonden zelfs met 5½-½ achter dus spannend is het nooit geweest). Gerard van Ommeren op 1 speelde een stabiele partij. Deze had normaal in remise moet eindigen, maar helaas werd hij geflest in het eindspel. Jesse van Elteren won in de opening al materiaal en speelde dat op vertrouwde manier goed uit. Hugo onttrekt zich als enige nadrukkelijk aan de malaise. Tegen een tegenstander die dit jaar niet nog verloren had (en al zo’n 100 ratingpunten verdiend heeft) speelde hij een strakke partij keurig uit naar winst. Op bord 4 was Wouter Vroegindeweij daar aanvankelijk ook mee bezig. Wit werd langzamerhand weggespeeld. Wit speelde snel (leek maar wat te doen) en Wouter had al diverse keren kunnen profiteren, maar op het moment dat hij toch in tijdnood raakte werd hij verrast door een speculatief kwaliteitsoffer, waarop hij helaas net even verkeerd reageerde. De stelling stortte direct in en opnieuw (tegen Shah Mata speelde een soortgelijk sceenario zich af) was een zure nul het resultaat. Boudewijn Weijermars moest op 5 vanaf het begin direct fors de denktank in. Dat is wellicht het verschil tussen wel en geen spelritme, maar we hadden dat dit seizoen al vaker gezien en meestal eindigde dat wel goed. Nu kwam hij niet verder dan remise. Dick Bac op 6 met zwart leek ook lange tijd gelijk te staan, maar aan het eind resteerde een nul. Arno Luinenburg op bord 7 offerde met wit een pion voor een aanval. Naar eigen zeggen zette hij niet correct voort. Zwart behield het pionnetje en dat was doorslaggevend in het eindspel: ook hier een 0. Tot slot wist André Nieuwlaat het op 8 ook niet beter te doen. Hij kreeg een scherpe aanval over zich heen en moest het onderspit delven. Kortom slechts een half punt uit de laatste 5 borden, dat is wel eens beter geweest.
De laatste ronde op woensdag 9 april zullen we bij Charlois Europoort ons vege lijf tegen het al gedegradeerde maar opgeleefde Sliedrecht 2 moeten redden.