Het is echt waar. Helemaal in lijn met de laatste wedstrijden, verliest Moerkapelle 1 op 9 april van het al gedegradeerde Sliedrecht 2. Kansloos? Opnieuw niet, maar het gebeurde weer. Een overwinning was voldoende geweest voor handhaving.
Soms zijn de wonderen de wereld nog niet uit. Of miraculeuze ontsnappingen. Je leest en hoort er vaak over. Maar wat is nu het tegenovergestelde. Daar moest ik gisteren aan denken toen ik naar huis reed. Een onwezenlijk gevoel. Je hebt wel eens dat het een wedstrijd niet luk of niet meezit, maar de laatste 3 wedstrijden bijna over de gehele breedte van teams waar je normaal toch niet van hoeft te verliezen. Maar ja, schaken is een eerlijke sport. Blunder horen erbij. Maar als gewonnen stellingen niet of met grote moeite gewonnen worden terwijl alle mindere stellingen stelselmatig afgestraft worden. Wij pakken onze kansen niet, terwijl wij op onze beurt doen alsof het het hele jaar Sinterklaas is. Conclusie: rampzalig en frustrerend, maar de feiten liegen niet.
Tegen Sliedrecht 2 wint Gerard op zijn Gerards en rommelt Dick zich, naar horen zeggen, met enige moeite en mazzel naar een overwinning. Hugo (de uitzondering dit seizoen) speelt netjes remise. Boudewijn komt er niet doorheen en speelt ook remise. Arno heeft weer eens zo’n tegenstander die met wit alles dichtschuift. Ook niet meer dan remise. En dan de verliespartijen: André staat een pion voor, maar geeft dan zomaar een stuk weg. Bij Maarten is het nog erger. Komt prima uit de opening, maar doet de dame in de aanbieding. Broer Wouter is het ook al helemaal kwijt. Pakt zijn kansen niet, krijgt in tijdnood een speculatief stukoffer tegen dat hij in eerste instantie weet te weerleggen, maar de tijd nekt hem en uiteindelijk gaat ook deze partij verloren. De lezer mist Jesse. Hij was ziek en we dachten in Boudewijn een capabele vervanger te hebben. Daar schijnbaar de regels eens veranderd zijn, bleek hij niet meer te mogen invallen (ik dacht dat hij niet meer in het tweede zou mogen spelen, maar dat was toch al klaar) dus zijn remise werd nog een reglementaire nul. Geluk bij een ongeluk is dat dat uiteindelijk niets uitmaakte. Er werd nu met 5-3 verloren en met 8 matchpunten uit 9 wedstrijden (vorig jaar 7 uit 9 met hetzelfde gevolg in de 3e klasse KNSB) degraderen we gewoon. De wet van Murphy heeft zich bewezen. Kortom: uithuilen en volgend jaar gewoon opnieuw beginnen in de 1e klasse. Het is zoals het is en schaken blijft toch een fascinerend spel.

Maandagavond 17 maart een uitwedstrijd in Dordt. We spelen in een poffertjessalon. Naast die vervelende maandag betekent dat ook nog 10 minuten lopen vanaf de parkeergarage, smalle tafels, maar wel met een overvloed van onnodige stoelen, slecht licht – zeker als ze om het bord staan en commerciële prijzen voor consumpties. Kortom een ideaal scenario voor…
Ik had ook anders kunnen beginnen: Wat is het verschil tussen een team in vorm en een team uit vorm? Juist …3 punten. De nederlaag (5½-2½) was verdiend, laat daar geen misverstand over zijn, maar Moerkapelle had in normale niet van dit team hoeven verliezen. Het gebeurde toch en na een goede start moet Moerkapelle in de laatste ronde ruim van Sliedrecht 2 winnen om degradatie te voorkomen. Samen met Shah Mata (dat zijn indrukwekkende inhaalrace tot stand gebracht zag worden door Fianchetto) staan we op 8 uit 8 en vreemd genoeg gaat 1 van de 2 degraderen. Gelukkig staan we nog wel 1½ bordpunt voor. Maar eerlijk gezegd, met deze vorm is niets een zekerheidje.
Goed naar de wedstrijd en we lopen de partijen dit keer af in bordvolgorde (we stonden zelfs met 5½-½ achter dus spannend is het nooit geweest). Gerard van Ommeren op 1 speelde een stabiele partij. Deze had normaal in remise moet eindigen, maar helaas werd hij geflest in het eindspel. Jesse van Elteren won in de opening al materiaal en speelde dat op vertrouwde manier goed uit. Hugo onttrekt zich als enige nadrukkelijk aan de malaise. Tegen een tegenstander die dit jaar niet nog verloren had (en al zo’n 100 ratingpunten verdiend heeft) speelde hij een strakke partij keurig uit naar winst. Op bord 4 was Wouter Vroegindeweij daar aanvankelijk ook mee bezig. Wit werd langzamerhand weggespeeld. Wit speelde snel (leek maar wat te doen) en Wouter had al diverse keren kunnen profiteren, maar op het moment dat hij toch in tijdnood raakte werd hij verrast door een speculatief kwaliteitsoffer, waarop hij helaas net even verkeerd reageerde. De stelling stortte direct in en opnieuw (tegen Shah Mata speelde een soortgelijk sceenario zich af) was een zure nul het resultaat. Boudewijn Weijermars moest op 5 vanaf het begin direct fors de denktank in. Dat is wellicht het verschil tussen wel en geen spelritme, maar we hadden dat dit seizoen al vaker gezien en meestal eindigde dat wel goed. Nu kwam hij niet verder dan remise. Dick Bac op 6 met zwart leek ook lange tijd gelijk te staan, maar aan het eind resteerde een nul. Arno Luinenburg op bord 7 offerde met wit een pion voor een aanval. Naar eigen zeggen zette hij niet correct voort. Zwart behield het pionnetje en dat was doorslaggevend in het eindspel: ook hier een 0. Tot slot wist André Nieuwlaat het op 8 ook niet beter te doen. Hij kreeg een scherpe aanval over zich heen en moest het onderspit delven. Kortom slechts een half punt uit de laatste 5 borden, dat is wel eens beter geweest.
De laatste ronde op woensdag 9 april zullen we bij Charlois Europoort ons vege lijf tegen het al gedegradeerde maar opgeleefde Sliedrecht 2 moeten redden.

Maandag 27 Januari jl. speelde Moerkapelle 1 de belangrijke competitie wedstrijd bij Messemaker. In deze knotsgekke promotieklasse kunnen de eerste 6 ploegen allen nog promoveren of degraderen. Helaas is het doek al gevallen voor Dordrecht 2 en Sliedrecht 2. Bij aanvang was het team van Messemaker de koploper met 8 matchpunten. Moerkapelle stond toen op plaats 6 met 7 matchpunen. Dit geeft gelijk aan hoe spannend het dit seizoen is en dat er nog van alles kan gebeuren. Dan naar de wedstrijd. Rond 22:30u opende Kevin Bakker de score door remise te spelen tegen de op papier sterkere Kees Brinkers. Kevin kwam licht onder druk te staan maar door scherpe verdedigingszetten en veel rust wist hij een pionneneindspel te forceren waar geen doorkomen meer aan was. Niet veel later moest Wouter Vroegindeweij zijn meerdere erkennen in Eduard van Dijk en was de eerste achterstand een feit. Maarten Vroegindeweij speelde met wit tegen Wouter Schonwetter. Het werd een terughoudende partij waarin beide partijen wel tevreden leken te zijn met remise. Uiteindelijk werd hier toe ook besloten. Met een achterstand van 2-1 en mindere stellingen op de andere borden leek het een zware avond te worden. Gerard van Ommeren kwam in een pionneneindspel te staan waar ook remise het maximaal haalbare was en niet veel later verloor Jesse van Elteren zijn partij tegen Arjan Hennink. Maar!!! Waar de nood het hoogst is, is redding nabij. De laatste drie borden kregen blijkbaar lucht van de achterstand en gingen er nog even lekker voor zitten. Hugo van Elteren offerde in zijn partij al vroeg een stuk tegen een hoop compensatie. Zijn tegenstander Remco Hylkema probeerde het allerbeste uit zijn stelling te halen. Met een lichte tijdnood klapte Hugo er een paar sublieme zetten uit waar Remco uiteindelijk geen antwoord op had. Op bord 4 speelde Dick Bac met wit tegen Arjan van der Leij. Makkelijk was het allerminst maar met de klok weet Dick wel raad en kon een belangrijk punt bijschrijven. De stand was inmiddels 3,5-3,5 en Arno Luinenburg leek in een oogaanschijnlijk gewonnen eindspel tegen Wim Hennink de beslissing te gaan maken. Echter Liet Wim de kaas niet van zijn brood eten en bleef maar dreigen bij Arno. Hierdoor moest Arno zo diep in de danktank gaan zodat het hem te veel tijd kostte om de winnende zetten te vinden. Uiteindelijk werd tot remise besloten. Met een uitslag van 4-4 tegen het op papier sterkere Messemaker mochten we tevreden zijn al had er in de praktijk misschien wel meer ingezeten. Dit maakt, dat de promotieklasse dit jaar spannender is dan ooit en dat niets zeker is tot de laatste partijen zijn afgelopen. Met nog 3 speelronden te gaan kan er nog van alles gebeuren. Komt dat zien!!!

Ons eerste team heeft een belangrijke overwinning behaald in de Promotieklasse. Afgelopen twee ronden waren er twee grote tegenvallers, gelijkspel en verlies, waardoor de kampioenschapsaspiraties in de kast konden. Afgelopen vrijdag stond een wedstrijd tegen het sterke tweede team van Spijkenisse op het programma. Spijkenisse had slechts één keer gelijk gespeeld en de rest gewonnen. Bij winst zou Spijkenisse ongedeeld de ranglijst aanvoeren. Na een mooie schaakavond won Moerkapelle met 5-3. Hoewel we daarmee voorlopig nog niet veel verder reiken dan de zesde plaats, doen we nog steeds mee in de strijd, omdat de eerste zes plaatsen gevuld worden met twee teams met acht punten en vier teams met zeven punten. Het blijft dus behoorlijk spannend in de Promotieklasse. Lees verder →

Op vrijdag de 13e (!?) december vertrok Moerkapelle 1 naar het sfeervolle Nivon gebouw, de thuishaven van RSR Ivoren Toren. Sfeervol wil nog niet zeggen lekker warm, want de kachels moesten nog aan. Maar nadat de stukken hebben afgetrapt en je verhevigd bent in heftige strijd, voel je er al snel niets meer van. RSR Ivoren Toren 3 was dit keer de tegenstander, een gevaarlijke outsider. Ging Moerkapelle zich een naar een kooppositie schaken? Bij winst zou het kunnen.

Teamleider Wouter Vroegindeweij gaf echter het allerslechtste voorbeeld, door in een ongebruikelijke opening al na 6 zetten een strategische pion te verliezen met kans op nog een pionverlies, want hoe moest die eenzame pion op e5 het ooit redden. Hoe is dit toch mogelijk op dit niveau. Voor het moraal van het team probeerde Wouter er nog iets van te maken, maar dat was tamelijk kansloos. Toch was hij niet als eerste klaar. Invaller Christiaan Noorland kwam zich nog bijna verontschuldigen voor zijn prima remise met zwart tegen een op papier sterkere tegenstander. Ook André Nieuwlaat liet een puntendeling noteren, nauwkeurig spel was daar wel voor nodig. Inclusief het verlies van Wouter stond er een 2-1 achterstand op de borden.

Maar er was nog niets verloren. Hugo speelde vol op de aanval op het eerste bord en leek toch de betere kansen te hebben. Jesse van Elteren zat broederlijk naast hem. Hij vond dat hij wat minder stond en wilde remise aanbieden, Ervaring leert inmiddels dat Jesse dan juist op z’n sterkst is en hij kon het initiatief naar zich toetrekken door de witter dame te vangen (wel ten koste van 2 torens), maar zwart had de betere kansen. Gerard van Ommeren speelde dit keer op 4 met zwart. Hij mist nog wat wedstrijdritme en kreeg problemen met een matdreiging op de onderste rij. Hij moest daardoor een stuk geven, maar in een toreneindspel leek remise nog mogelijk.Bovendien als iemand van ons zo’n stelling moet kunnen spelen dan Gerard toch wel. Maarten Vroegindeweij had op 5 met wit een symmetrische stelling. Het leek in evenwicht, maar toch leek wit de betere kansen te hebben, al moest Maarten wel oppassen. Tot slot Arno Luinenburg op 8. Met zwart zoals we gewend zijn hartstochtelijk spelend op de aanval. Kortom er leken nog wel kansjes op 4-4 of zelfs meer.

Arno bereikte gek genoeg als enige de remisehaven, de aanval sloeg niet door en hij moest een kwaliteit geven. De pionnenmeerderheid neutraliseerde het witte voordeel echter, waardoor beide spelers besloten tot zetherhaling. Dat kan op zich nog. Maar de 3 daaropvolgende partijen tekenden het noodlot dat wij blijkbaar voor onze kiezen moesten krijgen. Gerard had een T+L tegen T eindspel bereikt. Dat zou toch theoretisch remise moeten zijn, edoch Gerard liet zich mede door de tijd foppen en verloor. Maarten had juist een tijdvoorsprong en speelde met het oog op de open stelling solide. We hadden echter winstpunten nodig en in een poging iets te forceren, liet hij zich plots mat zetten. Dan Hugo die gewoon een heerlijke partij speelde. Hij miste nog een heel goede kans (mat in 6) en zoals zo vaak krijgt de aanvaller de deksel op zijn neus. Zo stond het ineens: 5½-1½ en was de (forse) nederlaag een feit. Jesse scoorde nog wel een prima punt door z’n tegenstander naar een matnet te manouvreren, een persoonlijk succes, maar slechts een pleister op de wonde.

Kortom het had ook wel anders kunnen lopen, maar een punt binnenhalen is ook een kwaliteit. RSR 3 haalde ons hiermee in en wij lijken dit seizoen tot de middenmoot te zijn veroordeeld. De benodigde scherpte ontbreekt en dan krijgen we het gewoon heel lastig. Met 4 degradanten moeten we zelfs goed oppassen. In 2014 gaan we verder.

Het eerste team heeft de kans om alleen aan kop van de Promotieklasse te komen niet kunnen pakken. Tegen het Fianchetto dat ook nog ongeslagen was, is een moeizame gelijkspel gepakt. Daarmee blijft Moerkapelle wel in de race voor het kampioenschap.

Vooraf is het duidelijk. De Willige Dame en Spijkenisse hadden deze week beide goede zaken gedaan, samen staan ze met vijf matchpunten aan de kop van de Promotieklasse. Zowel onze tegenstander Fianchetto en ons eerste team, kunnen nog betere zaken doen door een overwinning. Beide zijn we nog zonder puntverlies, dus winst kan één van beide ploegen op zes matchpunten brengen. Voor de gelegenheid hebben we de tafelopstelling in gebouwtje Tropica in een andere opstelling gezet, deze opstelling geeft meer ruimte om rond de borden te lopen. Op moment dat de opstellingen uitgewisseld worden is het duidelijk dat beide teams de wedstrijd serieus nemen, beide teams spelen in sterkste opstelling.

Lees verder →

Eerst een opmerkelijk feit: Sinds Moerkapelle zich als een jojo gedraagt tussen de 3e klasse KNSB en de Promotieklasse van de RSB, houdt dit in dat je na de KNSB (zaterdag) weer door de week moet schaken. Nu al voor de derde keer op rij betekent dat in de 1e ronde een wedstrijd in Dordrecht.  Na eerst kansloos (6-2 tegen De Willige Dame) in de poffertjessalon in hartje Dordt met beide benen op aarde te zijn gezet, volgde een paar jaar later de revanche tegen Dordrecht 2 (nu 2 jaar geleden): 2½-5½.  Dus die uitwedstrijd in Dordrecht was al een zekerheidje, dit keer opnieuw tegen het tweede team van Dordrecht, de uitslag echter niet.

Op 24 september was het zover. Met name voetbalcommentatoren bezigen zich nog wel eens van de term schaakvoetbal, om aan te geven dat het een saaie pot is. Sinds gisteren weten we weer dat dat niets met schaken van doen heeft: wat een bloedstollend gevecht op alle borden, op het scherpst van de snede, waarin maar liefst 7 partijen in de allerlaatste fase beslist werden in een tijdsbestek van ruim 5 minuten. De voortekenen waren eerst niet ze best, later sloeg dat om, maar uiteindelijk bepaalt de scherpte van de dag de uitslag. Voor het eerst sinds lange tijd moest Moerkapelle 1 het zonder 3 basiskrachten doen en het waren niet de minste: Gerard van Ommeren, Dick Bac en André Nieuwlaat. Voor hen vielen Boudewijn Weijermars, weer terug op aarde (=NL), Kevin Bakker en Christiaan Noorland in. Zo schoven er een paar basiskrachten op zoals Arno Luinenburg die zijn rentree als basisspeler direct maar op bord 3 beleefde. Bij aankomst in de zaal bleek dat ook Dordrecht 2 er in vergelijking met vorig seizoen een aantal goede schakers moest missen: maar liefst de borden 2 t/m 6. Dat geeft de burger dan weer moed, zou je zeggen.

De wedstrijd begon gelijk intens, met uitzondering dan aan bord 1, waar de tegenstander van Jesse pas na een klein half uur achter het bord verscheen. Christiaan kreeg op bord 8 direct een pionoffer tegen. Maar dat moet je tegen Christiaan niet doen. Die neemt hem gewoon, blijft rustig en je krijg hem nooit meer terug. Boudewijn Weijermars, met ongeveer nul wedstrijdritme, kreeg direct maar twee stukoffers tegen op de damevleugel. Moest hij gelijk vol in de denktank. Dat deed hij met verve. De eerste beslissing viel aan bord 4, waar Hugo met zwart acteerde. Waar het precies misging, is onduidelijk, maar zijn snel spelende tegenstander leek Hugo in het middenspel helemaal onder de voet te lopen. Hugo kwam materiaal achter, maar hij rechtte zijn rug en lanceerde een tegenaanval die heel succesvol leek.  Hij kreeg er zelfs 3, helaas niet verbonden, pionnen voor tegen slechts 1 pion voor zijn tegenstander, maar met een uur achterstand op de klok kon hij in de beperkte tijd geen winstplan meer vinden: ½-½. Alle andere partijen duurden tot de allerlaatste fase zodat allerlei Dordrecht-leden werden opgetrommeld om zetten te noteren (waarom eigenlijk want er is geen eerste tijdcontrole meer?).  Het ging toen snel achter elkaar, dus de werkelijke volgorde kan anders zijn geweest. Wouter Vroegindeweij speelde een scherpe partij door zowel op de dame- als koningsvleugel een agressieve opstelling te kiezen. Dat dat niet geheel zonder risico is, bleek in het middenspel: een wat ongelukkige terugslag resulteerde in een erg gedrongen stelling, die alleen ten koste van pionverlies verholpen kon worden. In de tijdnood die direct daarop volgde, was Wouter handiger en na een geweigerd remiseaanbod, kantelde de partij en kon wit promotie alleen ten koste van de toren voorkomen. Kortom een gestolen punt. Naast hem speelde Jesse van Elteren een lastige partij. Zijn tijdvoorsprong was binnen ‘no time’ verdwenen. De koning van Jesse werd door zwart in het midden van het bord gehouden. Jesse kon dat alleen ten koste van een loper verhinderen. Hij kreeg daarvoor wel een hele sterke pion op e6, die twee zwart torens inactief hield. In tijdnood had zwart kunnen winnen door de dames te ruilen, maar dat liet hij achterwege en toen kon Jesse diezelfde dame pennen en zijn tegenstander even later zelfs mat zetten. Ook vliegende tijdnood bij Maarten Vroegindeweij met zwart op bord 6. In een lastige stelling probeerde wit een beslissende aanval te lanceren. De counter van Maarten was echter scherper en uiteindelijk beslissend. Kevin Bakker bracht met wit op bord 7 het eerste matchtpunt binnen: 1-4. Hij stond 2 pionnen en een hoop tijd achter, maar in tijdnood is Kevin scherp en supersnel. Zijn tegenstander zag de tijdvoorsprong als sneeuw voor de zon slinken en kon door de druk geen winstplan vinden. Vandaar dat hij gretig Kevins remiseaanbod accepteerde en niet ten onrechte want het had zomaar gekund dat Kevin hem door z’n virtuele vlag had gestampt. Zoals al gezegd, breidde Christiaan op 8 rustig zijn materiële voorsprong uit. Nog een pionnetje, maar toen kwam er een tricky loperoffer op h7 en moest hij alle zeilen bijzetten. Misschien heeft wit eeuwig schaak ergens laten lopen, maar het punt ging gewoon naar koele Chris en de overwinning voor het team was binnen. Boudewijn bekroonde vakkundig verdedigen uiteindelijk met een vol punt op bord 5, daarmee de offers weerleggend. Volgens betrokkenen zou er geen winstweg voor zwart zijn gemist, dus een bijzonder knappe prestatie. Domper op de feestvreugde was de nul voor Arno. De hele partij was hij op zoek naar een aanval. Er werd echter goed verdedigd en Arno zag een geofferde pion niet meer terug. Later kreeg zwart er nog één bij. Ondanks hevig verzet, moest Arno uiteindelijk capituleren. Eindstand: 2-6. Zeker geflatteerd, maar reuze spannend en ook zeer welkom. Kortom, hoe vaker in Dordt, hoe leuker het wordt. Volgende ronde thuis tegen SO Rotterdam 2 gaan we zien of we deze lijn (qua resultaat dan) kunnen doorzetten.

Het had zo mooi kunnen zijn: een Houdini act. Na 4 ronden nog 0 punten en uit de volgende 5 zou minimaal 9 punten genoeg geweest zijn. Het lukte bijna want voor de laatste ronden hadden we er 7 bijeen gesprokkeld. Op 20 april dus de laatste thuiswedstrijd op volle oorlogssterkte. We moesten weliswaar tegen de nr. 2 ZSC Saende 2, maar bij winst zouden we zeker zijn. We waren hoopvol, want Saende 2 was al veilig, was bij de twee laatste uitwedstrijden maar met 7 man opgekomen, alle aandacht ging naar hun eerste team dat nog tegen degradatie in de 2e klasse moest vechten en tot slot was het team op papier (rating) zelfs minder dan wij. Saende 2 heeft echter een prachtige serie neergezet en in de vorige ronde het toch niet misselijke Boven IJ met forse cijfers van het bord geveegd.

Het eerste voorteken was al niet goed, want nu het er niet meer om ging waren we wel met hun achten. Maar goed, als je wilt overleven moet het ook op eigen kracht gebeuren. En dat gebeurde niet. Saende 2 speelt een lekker seizoen en aan alles kon je merken dat ze in een flow zitten. Vol vertrouwen en scherp. Ze waren zelf ook verrast dat ze het zo goed deden, hoewel volgens hen enkele spelers duidelijk ‘underrated’ zijn. Al vanaf het begin leek het erop dat het een moeilijke middag zou worden. Moerkapelle kwam niet in z’n spel. Als dan ook blunders en complexe stellingen allemaal de verkeerde kant opvallen, is de verdiende nederlaag een feit. Zoals verwacht won Bergen op Zoom van het al gedegradeerde Philidor 2 en redt Moerkapelle 1 het na en heroïsche inhaalrace toch net niet.

Hoe ging het. Wouter Vroegindeweij speelde dit keer op bord 1. Voor de zesde keer met zwart omdat het wel lekker ging met zwart en in het teambelang, Hij kwam goed uit de opening en slaagde er in het middenspel niet in het initiatief te behouden. Hij verloor een pion, maar zijn snel spelende tegenstander deed het ook niet helemaal goed en zo kam Wouter een pion voor. Onder dreiging van pionverlies schoot hij een bok en moest en stuk geven en de partij was daardoor ook direct over. Naast Wouter verging het André Nieuwlaat op bord 2 niet veel beter. Zelfs de witte stukken zijn hem de laatste tijd niet gunstig gezind en langzaam maar zeker werd de snipverkouden André van het bord geschoven.  2-0 achter, dat was niet de bedoeling. De strategie met de verrassende opstelling was dat de eerste 3 borden 50% zouden moeten scoren en we dan op de rest zouden toeslaan. Dat lukte nu niet meer. En de stand op de overige borden was weinig hoopvol. Echter Maarten Vroegindeweij bevestigde zijn goede vorm door de marge weer te verkleinen. Tegen de enige invaller van de gasten won hij met zwart op bod 7 materiaal en vervolgens ging de beste man door zijn vlag. Op bord 5 vochten de jeugdspelers van beide team een ware veldslag uit. Arian de Bruijne dus, hij investeerde een stuk voor 5 pionnen, maar moest niet veel later ook nog een kwaliteit geven. In tijdnood deed zijn tegenstander het net wat beter en Arian moest de koning omleggen: 1-3. Op bord 4 had Gerard van Ommeren met wit niets weten te bereiken. Hij had al en keer remise moeten afslaan, maar nu kwam hij in een heel moeilijk eindspel terecht. Het zag er verloren uit, maar Gerard is hier goed in en wonder boven wonder wist hij er nog remise uit te slepen, maar voor de wedstrijd was dat genoeg. Ook Jesse van Elteren op bord 6 had met wit helemaal niets weten te bereiken en kon in een pionneneindspel niet anders dan in remise berusten: 2-4.  Zijn broer Hugo had ook een moeilijke middag op bord 3 met de zwarte stukken. In een scherpe partij won hij eerst een kwaliteit, maar een gevaarlijke witte pion leverde een vork met twee torens op de 8e rij op. Daar tegenover had hij wel meer pionnen, dus misschien was er nog wel iets te halen. Toen Hugo dameruil uit de weg ging kwam hij steeds slechter te staan. Zin tegenstander speelde het sterk uit en de nederlaag voor zowel Hugo als het team was een feit. Dick Bac zorgde met een strakke partij nog voor een doekje voor het bloeden. Hij kwam een kwaliteit voor en kam steeds beter te staan. Toen hij de kwaliteit terugofferde was de stelling gewonnen en dat maakt hij mooi af. Uiteindelijk 3-5 en een enorme sof. Ondanks besef van het belang van deze wedstrijd was het team zichzelf niet en liep vanaf het begin achter de feiten aan. Slechts 1 punt op de eerste 6 borden en wel heel mager. Dat had beter gekund en gemoeten, maar de vorm was er massaal niet.

Kortom uithuilen en opnieuw beginnen in de promotieklasse van de RSB. We hebben ervoor geknokt en zijn prachtig teruggekomen. Helaas dat alles in de laatste ronden in elkaar schoof en daardoor 7 uit 9 niet genoeg is. Teveel spelers hebben ook periodes hun niveau niet gehaald, maar dat kan allemaal gebeuren. De teamspirit en de sfeer zijn altijd heel goed geweest en dat is ook heel belangrijk.

De derde klasse E van de KNSB is dit seizoen een wonderlijke klasse. Er steekt er één met kop en schouders bovenuit en heeft alles al gewonnen en is al ronden kampioen: Santpoort. Er is ook al 1 degradant: Philidor Leiden 2, met 3 matchpunten verzameld in de eerste ronden, maar daarna droogde het op. Tegen hen boekte Moerkapelle de eerste overwinning.

Maar de rest is erg aan elkaar gewaagd. Van deze groep van 8 weet er slechts 1 dat het op zeker niet degradeert: ZSC Saende 2, toevallig onze tegenstander thuis in de laatste ronde. De rest staat dicht op elkaar en de enige met 6 punten (9e, Bergen op Zoom) moet de laatste ronde tegen de al bekende degradant. Kortom niet onlogisch te veronderstellen dat zij op 8 matchpunten komen en Moerkapelle staat met 7 matchpunten op plaats 8 dus allerminst zeker. Het zal een boeiende slotronde worden.

Maar goed na deze stand van zaken maar eens echt naar de wedstrijd. Van tevoren was al het gerucht verspreid door de Rotterdammers dat ze sterk zouden opkomen. Het eerste van RSR was al safe en had dus geen sterke invallers meer nodig. Dat bleek ook, want die gingen er tamelijk fors af tegen HWP Sas van Gent (1½-8½).  Toch was het Moerkapelle dat na een uur of 3 de leiding nam. Wouter Vroegindeweij (bord 6) pakte in de opening de bekende gambietpion op c4. Wit ontwikkelde echter eerst verder om zich vervolgens dan pas te bekommeren om het terugwinnen van die pion. Dat viel toen echter niet mee, sterker nog zwart maakte er een mooie vrijpion van. Wit werd steeds meer teruggedrukt en na dreigend stukverlies gaf hij op. Op bord 5 speelde Dick Bac tegen de op papier verreweg sterkste speler van RSR 2. In een eindspel waarin Dick zich prettig voelde met twee paarden, was het zwart die zich prettiger voelde met het loperpaar. Bovendien dreigde zwart het centrum met z’n pionnen te veroveren. Dick kon het niet meer bolwerken en de stand was weer gelijk: 1-1. De overige partijen haalden alle de 40 zetten. Op bord 1 ging Jesse vol voor de aanval. Zwart kon niet meer rokeren, maar dat ging wel ten koste van wat materiaal. Tegen de tijdnood (met name van Jesse) snoepte Jesse weer wat pionnetjes terug. In die fase liet hij 1 zet z’n toren instaan, maar gelukkig zag zwart het ook niet en na de 40 zetten was er een gelijke stelling en werd tot remise besloten. Broer Hugo van Elteren zat dit keer met de zwarte stukken op bord 4. In de opening ging het niet helemaal goed, maar daarna verdedigde hij zich goed. Na de tijdnood dacht hij even zelfs verloren te staan. Maar zijn vrijpion op de a-lijn was dermate dreigend dat wit in eeuwig schaak moest berusten: 2-2.

Goed moment op de situatie te taxeren. Op bord 2 bij Gerard van Ommeren was er al snel veel materiaal geruild, waardoor er al snel een eindspel met T+P op het bord stond. Tijdens de wedstrijd had  Gerard eerst bij 0-0 remise geweigerd en later deed zijn tegenstander dat. Maar dit soort spelen zijn een kolfje naar Gerards hand, hij kwam gewonnen te staan. Naast hem speelde Arian de Bruijne zoals we van hem gewend zijn een scherpe partij. Beide vielen de koningsstelling met alle macht aan. Zwart leek dat nadrukkelijker en beter te doen en toen de kruitdampen waren opgetrokken was Arian zijn dame kwijt, maar daar tegenover had hij het torenpaar. Arian wist nog wat zwarte pionnetjes te snoepen en het enig overgebleven lichte stuk te ruilen. Dit resulteerde in een vrije witte b-pion, maar aan de koningsvleugel moest 1 h-pion opboksen tegen 3 zwarte pionnen. Wat zou sterker zijn? Op bord 7 speelde André Nieuwlaat en hij won een pion, maar dat resulteerde wel in een niet ondersteunde dubbele a-pion. Helaas gingen beide a-pionnen er af, zonder dat André daar wat voor terugkreeg. De vrije b- en c-pion leidde zo tot een gewonnen stelling voor zwart, ondanks goede pogingen van André om een vrijpion op de koningsvleugel te creëren. Tot slot op bord 8 Maarten Vroegindeweij met zwart tegen een tegenstander met 250 ratingpunten meer. Een aardige kluif dus. Hij verloor een pionnetje, maar de stelling was heel solide. Dat pionnetje kreeg hij later weer terug en even leek hij iets beter te staan, maar Maarten speelde met de 40e zet eerst op safe. De stelling zag er erg remiseachtig uit.

Op dat moment gaan ook andere belangen spelen. Beide teams stonden gelijk (RSR heeft 2½ bordpunt meer), maar de verwachting was dat beide een matchpuntje goed konden gebruiken. Na overleg met de eigen teamspelers stelde teamleider Wouter 4-4 voor aan de non-playing captain Arnold Rijken. De Rotterdammers hadden er wel oren naar en na consultatie van de spelers aan hun kant werd het voorstel geaccepteerd. Gerard kreeg de 1 en André nam de nul voor zijn rekening. De partijen van Arian en Maarten werden zo remise.

Zoals de inleiding hierboven al weergeeft, blijkt achteraf dat we er niets mee opgeschoten zijn, hoewel als we verloren hadden, hadden we het niet meer in eigen hand gehad. Maar als we gewonnen hadden….. Tja, dan maar gewoon de laatste ronde winnen. Na 0 uit 4 uit de eerste 4 ronden volgde 7 uit 4 uit de laatste 4 ronden. Kortom we zijn in de winning mood!

Na een nipte overwinning in de laatste wedstrijd van 2012, togen we van Moerkapelle 1 na een lange winterstop naar Bergen op Zoom. Nog steeds stonden we op de laatste plaats, en het werd toch eindelijk weer eens tijd voor een kleine verrassing in ons voordeel. Bergen op Zoom (om de één of andere reden noemen ze zich zelf consequent BSV, maar blijkbaar niet bij de KNSB) heeft een gemixt team van Brabanders en Belgen. Wat opvaalt dat ze heel vaak in verschillende opstellingen spelen. In de eerste 5 ronden hebben ze al 17 spelers gebruikt en ook vandaag was er een nieuweling en in totaal 4 afwezige basisspelers. Desalniettemin was Bergen op Zoom op rating een stuk sterker. In een volle zaal waarin ook andere teams van de thuisclub hun wedstrijden speelden, begonnen we vol goede moed om 12:00 uur al aan de wedstrijd.

We begonnen goed aan de wedstrijd. Wat sterk opviel was dat op vrijwel alle borden Moerkapelle een enorme tijdvoorsprong opbouwde. De tegenstander van Dick Bac spande de kroon door maar liefst 50 min over 1 zet na te denken. De stellingen voor Moerkapelle waren ook nog niet eens zo ongunstig. Jesse van Elteren zat dit keer op bord 1 tegen een Belgische FM. Dat was een heel zware klus. Deze pot was tegenovergesteld aan de rest van de wedstrijd. Jesse verbruikte meer tijd en moest alle zeilen bijzetten. Uiteindelijk werd het alles of niets, maar de ware klasse liet zich zien en in een stelling waarin veel stukken van Jesse instonden, hield zijn tegenstander het hoofd koel en kwamen we op achterstand. Maar niets aan de hand, eigenlijk was deze nul wel ingecalculeerd.

Iets voor de tijdnood werd door een aantal partijen de stand gelijk getrokken tot 2½-2½. Gerard vaan Ommeren koos op bord 2 blijkbaar voor een vreemde opening, want zijn tegenstander ging direct vol in de denktank. Met zwart kreeg Gerard een prima stelling, misschien had er ergens nog wel meer in gezeten, maar met de remise was niets mis. Arian de Bruijne speelde eigenlijk een modelpartij in het Siciliaans. Tegengestelde rokades en aanvallen maar, dat is een kolfje naar zijn hand, met een prima overwinning tot gevolg. André Nieuwlaat bereikte op bord 5 met wit een klein plusje, maar kwam er naar eigen zeggen niet doorheen, dus ook hier een remise. Tot slot behaalde Dick Bac op bord 8 ook een remise in een partij die zich kenmerkte door een remise aanbiedingen over en weer. Dick verloor wel ergens een pionnetje, maar had voldoende dreiging om het halve punt binnen te halen.

De drie resterende partijen leken kansen te bieden op iets moois. Bij Hugo van Elteren was het een partij die alle kanten op kon. Hugo was prima uit de opening gekomen in een optisch aantrekkelijk variant van de Sveshnikov. Helaas kwam in de tijdnood zijn tegenstander met een dodelijke aanval en moest Hugo toch een nul incasseren. Dan moest het maar van de gebroeders Vroegindeweij komen. Dit keer zaten ze ook gebroederlijk naast elkaar. Wouter speelde op 6 met de zwarte stukken. Vlak na de opening liet hij een afruil toe die tot een inferieure pionnenstelling op de damevleugel leidde. Hij verdedigde zich echter actief en zijn tegenstander verbruikte veel tijd om een winstplan te vinden. Dat lukte niet helemaal. In de tijdnood van wit nam Wouter het initiatief over en na de ruil van een hoop stukken en pionnen die door beide partijen werden buitgemaakt, bleek Wouter in een T+L eindspel terecht te zijn gekomen met 1 pion meer en lopers van gelijke kleur. Gelukkig wist hij die stelling secuur tot winst uit te bouwen. Dan op bord 7 broer Maarten. Hij was als laatste van de hele zaal bezig. Rond de 40e zet had hij een stuk gegeven, geofferd of verloren, maar een enorme berg pionnen op de koningsvleugel stond daar tegenover. De dreiging tot promoveren was sterk, maar het ging niet helemaal volgens het boekje. Het resulteerde uiteindelijk in een gelijke promotie voor beide kanten, maar Maarten had nog twee pionnetjes waarvan hij er één wist te behouden en ondanks vele schaakjes naar de overkant kon brengen. Het resultaat was daar: een uit het vuur gesleepte nipte overwinning. Een prestatie om trots op te zijn en verder op te bouwen.

Hierdoor zijn we een plaatsje gestegen, maar we staan helaas nog steeds op een degradatieplaats. In de laatste 3 ronden gaan we daar nog van alles aan proberen te veranderen, te beginnen op 9 maart thuis tegen het Amsterdamse Caissa 5.