Op 16 november stond de tweede uitwedstrijd van Moerkapelle 1 in de promotieklasse op het programma. SO Rotterdam 3 was de tegenstander, waar het tweede team van deze club ook in de promotieklasse speelt. Bij zo’n grote club als SO Rotterdam is het altijd weer verrassend of er niet wat konijnen uit de hoge hoed worden getoverd. En zo geschiedde, niet helemaal verrassend is dat de kopman, Huibert Logmans (2124), optrad, want hoewel hij dit seizoen nog niet eerder speelde, staat hij wel bij de opgegeven spelers. Edwin Vreugdenhil (2053) was wel zo’n verrassing. Dit leidde ertoe dat dit team opeens een stuk sterkere opstelling had dan in de twee voorgaande wedstrijden. Daar Moerkapelle 1 Hugo van Elteren wegens werk moest missen en in Maarten Vroegindeweij overigens een prima vervanger had, was het gemiddelde ratingverschil maar 16 punten. Dat beloofde een spannende strijd.

Op het eerste oog zag het daar ook naar uit. Weliswaar stond Arian de Bruijne al snel lekker, in de opening en hij won een kwaliteit, maar de stelling leek nog wel scherp. Boudewijn Weijermars moest een pionnetje geven, maar de lopers van ongelijke kleur gaven kansen op remise. Ook Dick Bac moest een pionnetje geven, maar kreeg daar een lekkere aanvalsstelling voor terug dat op een gegeven moment een stuk opleverde. André Nieuwlaat, die veel van zijn oud-clubgenoten van SO’81 ontmoette, kwam een pion achter. De overige partijen leken redelijk in evenwicht. Het bleef lang 0-0, pas tegen het einde van de avond vielen er beslissingen.

Arian de Bruijne opende als eerste de score. Vlak daarna volgden remises van Gerard van Ommeren, die een moeilijke partij speelde met een eindspel met veel pionnen en eerst twee lopers en later één loper per speler, en Maarten Vroegindeweij die door een alternatieve openingsopzet van z’n tegenstander in de denktank moest en zo enigszins in tijdnood kwam. Nog steeds leek het erg spannend en zat er waarschijnlijk een kleine overwinning in, zo was de Moerkapelse gedachte.

Dick Bac bracht de stand op 1-3.  Hij behield z’n stuk voor in een heel moeilijk eindspel met beide nog een toren en wat pionnen. De tijd ging ook een rol spelen en dat leverde Dick de zege op. Vervolgens ging het snel. Wouter Vroegindeweij speelde op 2 met zwart tegen Edwin Vreugdenhil die al een paar maanden geen partij had gespeeld. In het middenspel kwam Wouter een pion voor terwijl z’n tegenstander veel tijd investeeerde. Met naderende tijdnood pleegde wit een wanhoopsoffer met een paard. De witte dame drong vervolgens gevaarlijk binnen, maar Wouter wist de boel goed te verdedigen en met nog een paar seconden op de klok gaf wit in verloren stelling op:1-4.

 André Nieuwlaat kreeg in een lastige stelling een stuk cadeau van zijn tegenstander die na enkele zetten het heilloze van zijn pogingen inzag. Ook op de andere borden ging het crescendo. Jesse van Elteren speelde op bord 1 tegen de kopman van de tegenpartij die toch zo’n 130 ratingpunten meer had. Hij schoof in het middenspel de stelling dicht en was daar niet zo tevreden over. Zwart leek druk te creëren, maar Jesse ving die aanval goed op. Jesse won materiaal en in tijdnood stelde hij het punt veilig, een mooie overwinning en de matchpunten in de pocket.  En ook Boudewijn Weijermars ging nog met de zege aan de haal. Ondanks de pion achterstand en lopers van ongelijke kleur wist hij het initiatief naar zich toe te trekken. Dat leverde zowaar nog een vol punt op. En zo was het plots 1-7, wie had dat eerder op de avond gedacht. Is het afmaken ook een kwaliteit? Misschien wel, dit jaar valt alles de goede kant op. Waar het vorig jaar in de KNSB net steeds andersom was, lukt het nu wel. Dat het niet aan de promotieklasse ligt, weten we nog van een paar jaar geleden. Toen startten we na degradatie uit de KNSB met 2 matchpunten uit 4 wedstrijden. Dankzij een moeizame eindsprint met 7 mp uit 4 eindigden we nog als derde. Gek genoeg leverde dat nog promotie op ook. Hoe anders gaat het dit jaar! Maar laten we er maar lekker van genieten en in de ‘flow’ blijven.

Op 28 oktober stond de 2e ronde van de promotieklasse RSB op het programma. Twee teams die elkaar met enige onregelmaat geregeld tegenkomen. Dit keer kwamen de mannen van Rotterdam-Zuid naar Moerkapelle. Moerkapelle dat zichzelf beschouwt als één van de favorieten wilde de goede start een goed vervolg geven. Helaas moesten we Hugo van Elteren missen, maar Arno Luinenburg is altijd een prettige vervanger.

Arno was ook degene de net de score opende. Het was weer alles of niets tegen de vaste toenooibezoeker Klaas de Ruiter. Wild west eindigde gewoon in remise. Klaas voelde zich niet zo lekker en Arno wist nu niet hoe hij stond, dus remise was prima. Dat was een kleine meevalller want de start was helemaal niet zo goed. Arno stond wat pionnen achter en het was maar de vraag of hij compensatie had. Ook Dick Bac was al snel in een eindspel met een pion minder beland. Boudewijn Weijermars had een offer tegengekregen en leek niet zo prettig te staan. Jesse van Elteren voelde zich ook al niet senang in z’n stelling. Eigenlijk stond daar bij de rest niet veel tegenover. Arian kreeg in een offerfestijn weliswaar materiaal toegeworpen, maar z’n koning stond erg open en dan is het niet duidelijk hoe het nu echt staat. Maar goed, Arno startte met een remise en vlak daarna stond het 2-1. Arian weerlegde de offers prima en wit moest snel opgeven. Jesse kwam vlak daarna remise overeen. Het tij leek zich te gaan keren. Van Dick Bac win je niet zomaar en als hij kansjes ziet, is hij altijd gevaarlijk. Een vrijpion was die kans./ Uiteindelijk won hij de pion terug, en leek zijn vrijpion sterker omdat zijn koning die kon ondersteunen. Z’n tegenstander dacht dat  het remise was, maar Dick toonde het tegendeel aan en bracht de stand zo op 3-1. Dat bleef het een tijdje. Boudewijn stond weliswaar een kwaliteit voor maar had minder pionnen. Een moeilijke stelling die z’n tegenstander uiteindelijk tot winst kon brengen. Hij werd zo beloond voor een speculatief offer: 3-2.  Dan op naar de tijdnoodfase, waarvan er tegenwoordig maar één is aan het eind van de partij. De beslissingen vielen vrij snel achter elkaar. André Nieuwlaat speelde met zwart een prima partij en bekroonde zich voorlopig tot topscorer door een blunder van z’n tegenstander, in een voor wit al zorgelijke stelling, hard af te straffen.  Hij staat zo nog op 100%, een mooie start bij z’n rentree in het eerste. Op bord 1 stond Gerard van Ommeren steeds onder druk. Totdat z’n tegenstander zich verslikte in een vergiftigde pion. Dat leverde Gerard een stuk tegen twee pionnen op. Het eindspel was scherp en spannend, maar Gerard wist het tot winst te voeren. Daarnaast speelde Wouter Vroegindeweij een spannende partij. Met wit had hij in de opening niets kunnen bereiken, maar in het middelspel had hij toch dreiging weten te creëren. Richting de uiterste tijdnood won hij een pion en dwong de zwarte koning tot een wandeling over het bord. Zwart had echter een sterk paard en in tijdnood was de stelling lastig te beoordelen. In de veronderstelling dat Gerard net het vierde punt had binnengebracht (was dus niet het geval, de winst was al binnen), bood Wouter in een op het oog kansrijke, maar dus gevaarlijke stelling, remise aan dat geaccepteerd werd. Misschien jammer, maar anderzijds een gelijke beloning voor beide spelers in een reuzespannende partij. De eindstand werd hiermee opnieuw 5½-2½. Daar zijn we gewoon dik tevreden mee. We liggen op koers.

Drie jaar geleden moest Moerkapelle 1 na jarenlange aanwezigheid in de 3e klasse KNSB na degradatie voor de eerste wedstrijd in de promotieklasse naar Dordrecht. De Willige Dame 1 was tegenstander en het jaar daarvooer gepromoveerd uit de eerste klasse. Op maandagavond (dat wel, doordeweeks spelen is absoluut geen genot voor de Moerkapellenaren die in het gebied tussen Utrecht en Voorburg, Rotterdam en Boskoop woonachtig zijn) ging Moerkapelle tegen een sterk DWD 1 de bietenbrug op: 6-2 maar liefst. Opvallend genoeg staat er na opnieuw 2 jaren 3e klasse KNSB (we promoveerden met 9 uit 8 via een derde plaats omdat DWD 1 toen niet wilde; na een uistekend eerste jaar zat vorig seizoen veel tegen) bij de rentree in de promotieklasse weer een uitwedstrijd in Dordrecht tegen een promovendus op het programma. Weliswaar geen maandag, maar is een dinsdag zoveel beter?

Een gewaarschuwd team telt voor twee, zou je denken. Even wennen aan het tempo, maar de start was goed. Maarten Vroegindeweij zette ons op voorsprong. Hij maakte gebuik van de geruineerde damevleugel van wit. Daarna behield Moerkapelle de voorsprong door veel remises. Jesse van Elteren, zijn broer Hugo, Gerard van Ommeren en Arian de Bruijne zorgden daarvoor. Ergens daaromheen vergrootte André Nieuwlaat, terug als basisspeler, de voorsprong naar 2-4. Een gedegen opzet wurgde zwart langzaam. Boudewijn Weijermars stond inmiddels heel goed en Wouter Vroegindeweij had gek genoeg vroeg stukwinst nog niet kunnen omzetten naar een winnende stelling. Sterker nog de gesloten stelling bleek zo lastig te slechten dat Wouter het remiseaanbod van zijn tegenstander aannam en zo de 2 matchpunten in de Moerkapelse zak kon stoppen. Boudewijn won zoals verwacht ook nog. Resultaat was een prima en gedegen overwinning, waarbij niemand verloor: 2½-5½. Zou het dan toch de dinsdag geweest zijn?

Volgende wedstrijd thuis (op vrijdag!) op 28 oktober tegen Shah Mata.

Opnieuw een verre uitwedstrijd, na Teneuzen, Oost Souburg, Tilburg en Goes was nu Sluiskil aan de beurt. We hebben de schatkist goed gespekt met accijns en nu ook nog eens de tol van de Westerscheldetunnel. Ondanks zekere degradatie en één schamel puntje gingen we vol plezier op weg naar onze voorlopig laatste KNSB wedstrijd. Bijna een interland zou je kunnen zeggen, want we bleken tegen 7 Belgen aangevuld met ’n Ollander te spelen.

Alles ging in goede sfeer, maar opnieuw liepen we snel een achterstand op. Marcel de Haan trad dit keer als invaller op, maar moest vrij snel de koning omleggen. Ook Gerard van Ommeren zit niet in de beste vorm van zijn leven en was zeer tegen de gewoonte in snel klaar: 2-0. Maar toen was het even over voor de witte paarden en nam Moerkapelle het initiatief over. Arian de Bruijne, een puik debuutjaar belevend, rolde met wit z’n tegenstander op. Arno Luinenburg deed twee borden verderop hetzelfde. Gewoon de b2-pion offeren voor de aanvalsstelling en dat dan ook afmaken. De gebroeders Vroegindeweij etaleerden zich deze keer als (enige) remiseschuivers, hoewel de uitslag dat meer doet vermoeden dan de partijen. Maar toch 3-3 en toen waren alleen de  andere broers, de van Elterens, nog bezig. Jesse van Elteren speelde de partij van de dag, door een ongebruikelijke (of onbekende?) opening zodanig te bestrijden dat hij langzaam voordeel kreeg (een vrijpion). Een mooie combinatie bracht de winnende stelling en zowaar een voorsprong en een zeker matchpunt. Of het er twee zouden worden hing af van Hugo van Elteren, die zich op bord 1 opofferde door de sterkste tegenstander te bestrijden. Dat ging niet eens zo slecht, maar hij kwam wel langzaam onder druk te staan. Er was één moment dat hij het wellicht beter had kunen doen. Nu kwam hij met een pion achter en de tegenstander had daarbij ook nog twee verbonden vrijpionnen. Dat kon Hugo niet houden waardoor de 4-4 een feit was.

Het ging natuurlijk nergens meer om, maar we beschouwen dit toch maar als een eervol afscheid. Volgend jaar promotieklasse RSB (waarnaar ook SO Rotterdam 2 en Messemaker 2 degradeerden) en we zetten daar natuurlijk weer in op snelle terugkeer naar de KNSB. De RSB-debutanten in de 3e klasse KNSB hebben dit seizoen door een goede klassering een extra promotieplaats bewerkstelligd voor volgend seizoen en dat doet onze kansen toenemen.

Precies een maand na de vorige (uit)wedstrijd opnieuw een verre reis. Ditmaal naar Goes over de Zeelandbrug omdat de Vlaketunnel het hele weekend is afgesloten (met dank aan de attente teamleider van Goes!). Geen probleem, verder de reis verliep voorspoedig. Moerkapelle moest winnen om degradatie nog te kunnen ontlopen, zeker als je verwacht dat andere teams hun sportieve plicht nakomen. Over dat laatste later meer, eerst maar de wedstrijd dat dit keer plaatsvond in een heus sportcentrum met zwembad en diverse sportzalen.

Goes is qua rating het minst sterke team, maar ze  hebben al 7 matchpunten verzameld en dat gaat dus heel goed met enkele voor Goes prachtige uitslagen. Nadat de kruitdampen waren opgetrokken na de opening leek het er redelijk voor te staan.  Toch liepen we niet veel later, zoals eigenlijk al het hele seizoen, opnieuw achter de feiten aan. Zowel Maarten Vroegindeweij als invaller Wim Vroegindeweij konden hun op zich aardige opening niet goed doorzetten naar het middenspel en moesten snel een 0 incasseren. Daar had meer ingezeten, maar de verkeerde voortzetting werd gekozen: 2-0 achter. Eerlijk gezegd zag het er toen niet best uit, Jesse van Elteren kreeg een vervelende psychologische tik te verwerken doordat hij al op zet 2 niet de opening op het bord kreeg die hij had voorbereid. Hugo van Elteren stond ernaast op bord 2 redelijk voor. Op 3 en 4 stonden zowel Gerard van Ommeren als Wouter Vroegindeweij niet meer zo lekker. Arian de Bruijne koos op 5 met wit voor een duidelijke koningsaanval, zijn tegenstander ging in ieder geval flink in de denktank. Daar leken kansen. Dick Bac tenslotte was eveneens met wit in een voor hem totaal onbekende opening terecht gekomen en dan is het altijd lastig de juiste structuur en opzet te vinden. Kortom er moest een klein wondertje gebeuren wilde het nog wat worden.

Toch keerden de kansen. Hugo kon niet anders dan op remise te koersen, maar Arian wist een vool punt te scoren, mede omdat zijn tegenstander niet voor de tegenaanval maar verdedigen koos. Inmiddels waren bij Dick de kansen gewijzigd en kwam hij in gewonnen stelling terecht.  Jesse speelde een lastige partij tegen de op rating verreweg sterkste speler en moest een kwaliteit geven, maar er leken nog iets van remisekansen. Gerard had zich in tijdnood van een verloren naar een gewonnen stelling weten te manoeuvreren en ook Wouter  had zijn ietwat lastige stelling in tijdnood naar een minimaal gelijke stelling omgebogen. Zat er dan toch nog een kleine winst in?

Nee, helaas niet. Dick won zoals verwacht. Bij Wouter zat er ondanks een vrije a-pion geen winst in, maar Jesse kon het toch niet bolwerken. Gerard won nog wel, waardoor we het eerste matchpunt via een gelijkspel in ieder geval nog binnen hadden.

Zou het genoeg zijn, waarschijnlijk niet. Zeker niet als blijkt dat subtopper Souburg (5½-2½) en Krimpen (7-1!) hun sportieve plicht flink hebben verzaakt tegen onze concurrenten.  Bij Souburg zou het nog onderling Zeeuws bevoordelen kunnen zijn, maar van onze regiogenoot is het blijbaar teveel gevraagd: eerst sterk met 6-2 winnen van HWP Sas van Gent 2 en vervolgens weggevaagd worden tegen het derde team van die club. Zeker jammer omdat beide teams tegen ons wel in sterkste opstelling (incl. het vooruitspelen vanuit Souburg) hebben opgetreden met in beide gevallen een nipte nederlaag als resultaat. Misschien dat de oorzaak van de forse nederlaag van Krimpen ligt in de afgesloten Vlaketunnel, waardoor ze veel te laat binnen kwamen, wie zal het zeggen, maar vooral wij hebben er last van. Uiteindelijk hebben we deze situatie allereerst aan ons zelf te danken, hadden we in het begin van de competitie maar niet zo onnodig punten verspeeld moeten hebben, maar een beetje wrang blijft het wel.

Maar goed: volgend jaar weer door de week promotieklasse spelen. Dat valt niet te onderschatten, die les hebben we twee jaar geleden wel geleerd.

Zaterdag 8 januari kwam regiogenoot Krimpen 1 op bezoek in de 5e ronde van de 3e klasse F. Het seizoen heeft Moerkapelle nog geen punten opgeleverd, maar de laatste twee ontmoetingen tegen Krimpen (4½-3½ in de promotieklasse 2 seizoenen geleden en vorig seizoen een zege na snelschaken in de KNSB-beker) deden het beste hopen. Beide teams waren op volledige oorlogsterkte.  Dat betekent wel dat Krimpen op papier wel bijna 100 ratingpunten gemiddeld sterker is. Maar dat zegt niet alles.

Dick Bac opende op bord 5 op de verkeerde manier de score. Met zwart speelde hij iets te snel en overzag niet alle dreigingen en ging er met gezwinde spoed af. Arian de Bruijne had de pech op bord 4 tegen Harold van Dijk te spelen. Deze speler heeft een hoge rating (2355) en bleek al 52 opeenvolgende externe partijen niet verloren te hebben. Arian deed het niet onverdienstelijk tegen z’n snel spelende tegenstander. Het schijnt dat hij een kansje in het middenspel heeft gemist. Maar uiteindelijk was het resultaat zoals verwacht en met twee torens en een loper tegen de dame van Arian, werd hij een matnet in gedreven. Wouter Vroegindeweij deed op 6 iets terug. Hij zette z’n tegenstander vanaf de opening vast en die kon zich er niet uitworstelen, allerlei penningen leverde fors materiaalverlies op voor de zwartspeler en verder spelen had dan ook geen zin:1-2. Jesse Van Elteren op 3 met zwart werd ietwat verrast in de opening en kwam daardoor het een lastige stelling te zitten. Ook hij kon de problemen niet oplossen en de achterstand werd zo weer vergroot: 1-3. Gerard van Ommeren met wit op 2 was volgens eigen zeggen niet in beste doen. Ondanks de witte stukken kwam hij al snel slechter te staan. Eén mindere zet van z’n tegenstander barcht hem nog net remise, maar de achterstand bleef aanzienlijk. De overige drie partijen gaven nog wel wat hoop. Maarten Vroegindeweij had een woeste stelling gecreëerd die nog alle kanten op kon. Boudewijn Weijermars had zich met zwart op 7 vakkundig verdedigd tegen een snel uit de startblokken vertrokken tegenstander. Hugo van Elteren had een pionnetje buitgemaakt en ging tegen de tijdnoodcontrole dan ook terecht 3 keer dezelfde stelling uit de weg.  Het duurde helaas niet lang, want Maarten kwam steeds meer onder druk te staan en het was dan ook niet verrassend dat hij een truc overzag met als resultaat een directe nederlaag. Jammer want in het middenspel had hij het ergens wel wat beter kunnen doen. Jammer genoeg was de spanning toen uit de wedstrijd. Boudewijn Weijermars had inmiddels een pionnetje buitgemaaakt. Z’n tegenstander ging echter verkeerd een afwikkeling aan en verloor een stuk en dat betekende het volle punt. Op bord 1 was Hugo een puike partij aan het spelen. Hij had inmiddels nog een pionnetje buitgemaakt. Hij gebruikte z’n tijd goed, op een toren na waren de andere stukken inmiddels van het bord verdwenen. De zwarte pionnen rukten gecontroleerd op en niet veel later gaf zijn tegenstander in hopeloze stelling op. Resultaat, een 3½-4½ nederlaag. Verdiend? Ja toch wel, Moerkapelle heeft nauwelijks uitzicht gehad op een punt en er zaten toch een paar kansloze nederlagen bij. Toch zal het niet lang meer duren tot er punten behaald worden, denkt de optimist. Maar of het nog genoeg is om degradatie te ontlopen, dat is de vraag.

Zaterdag 11 december een uitwedstrijd in het verre Oost-Souburg tegen Schaakklub Souburg. Ze hebben zelfs een eigen verenigingsgebouw, het nadeel is alleen dat het aan het begin van de wedstrijd nog ijzig koud is omdat pas vlak voor aanvang de verwarming is aangezet. Maar goed, met jassen aan begonnen 7 Moerkapellenaren om 12 uur aan weer een wedstrijd waar het op aan komt. Gerard van Ommeren had in een weinig verheffende vooruitgespeelde partij met zwart al remise gespeeld. Op zich dus een aardig uitgangspunt. Maar op papier (rating dus) was Souburg wel sterker, dus er moest geknokt worden. Dat werd er ook op alle borden met allemaal verschillende stellingen. Het was allemaal erg aan elkaar gewaagd, maar of dat nu een reden was dat er zoveel remise vielen, is de vraag. Dick Bac was de eerste die kwam vragen of hij remise mocht aanbieden, Jesse van Elteren even later ook al en zijn broer Hugo wilde het ook aanbieden. Op zich begrijpelijk, want het kon nog alle kanten op. Bij Dick en Jesse werd de vrede dan ook getekend, de tegenstander van Hugo op bord 1 wilde er nog niet aan. Dat zal niet zozeer op de stelling zijn gebaseerd, maar eerder op het ratingverschil. Toch kwam Moerkapelle op achterstand, Arian de Bruijne kon ondanks dat er iets op het bord kwam dat hij had bekeken met zwart de stelling niet houden en moest capituleren. Maar op bord 8 bracht Maarten Vroegindeweij de spanning terug door de gelijkmaker aan te tekenen. Zijn geliefde opening kwam op het bord en dan voelt hij zich als een vis in het water, niet dat het daaraan gelegen heeft, maar het scheelt wel. Cruciaal was de partij op bord 2, waar dit keer Wouter Vroegindeweij speelde. Wit offerde een pionnetje in de opening er er ontspan zich een open strijd. Tegen de eerste tijdnoodfase leken de zwarte vrijpionnen de doorslag te geven. Echter een te vroege breekzet in tijdnood door Wouter bleek helaas niet winnend. Bij een andere logische zet was de remise vrijwel zeker en kon alleen zwart nog winnen, maar nu werden de zwarte pionnetje langzaam opgehaald en zwart kon het niet meer houden en verloor. Zo kwam Souburg opnieuw op voorsprong. Ergens tussendoor had invaller André Nieuwlaat remise gespeeld waardoor de tussenstand 4-3 was. Alleen Hugo was nog bezig op bord 1 maar een winst zat er daar niet meer in, het was nog knap dat hij het toch nog remise hield. Conclusie een spannende strijd maar weer een nederlaag. Opnieuw zat het niet mee, waar het vorig jaar wel het geval was. Er is geknokt maar het was net niet genoeg. Opvallend was dat de 4 witspelers alle remise speelden. De beslissingen vielen op de zwart borden. Moerkapelle blijft de rode lantaarndrager, er zit niets anders op dan de komende 5 wedstrijden het uiterste te geven.

Zaterdag 20 november was het erop of eronder tegen het jarige Sliedrecht (75 jaar en heel ondernemend en leuk gevierd). Na twee verloren wedstrijden moesten er toch punten gepakt worden. Eerdere wedstrijden in het verleden waren altijd spannend en beladen.

De start was goed. Met slechts één invaller dit keer, Arno Luinenburg op bord 5, hoewel invaller, hij deed alle drie de wedstrijden al mee. Arno koos geheel zijn stijl getrouw voor een scherpe opening, waarbij je het gevoel had dat het alle kanten op kon. Verder ontwikkelden we over de hele breedte aardige stellingen, dus iets moois lag in het verschiet. Voor de verandering was Gerard van Ommeren, op 3 dit keer, als eerste klaar. Remise met zwart is prima natuurlijk.  Echter tegen de eerste tijdnoodfase ging het voor het eerst mis. Teamleider Wouter Vroegindeweij had een prachtige aanvalsstelling opgebouwd en zwart stond zwaar onder druk. Om onbegrijpelijke redenen speelde Wouter echter niet scherp en wellicht te snel en liet z’n tegenstander prachtige counterkansen creëren. Een eerste fout van zwart werd dan ook nog niet afgestraft en daarna was het snel gedaan. Gelukkig scoorde Jesse van Elteren op bord 2 niet veel later de gelijkmaker. Hij deed voor hoe het wel moest, de stelling van zwart onder druk zetten en hem niet meer laten ontsnappen. Helaas kwam Moerkapelle niet snel daarna weer op achterstand, Arno Luinenburg had onder andere een tussenschaakje over het hoofd gezien en knokte nog wel voor wat hij waard was, maar de nederlaag kwam er toch. Kopman Hugo van Elteren speelde dit keer op 1 en een prima partij. In hoge tijdnood wist hij een gewonnen stelling te bereiken. Maar vlak voor de tijdcontrole maakte hij dan toch een verschrikkelijke bok die een volle toren kostte. In plaats van 2½-2½, stonden we opeens fors achter. Niet veel later moest ook Boudewijn Weijermars zich gewonnen geven, hij was zelf niet tevreden over zijn slappe partijopzet met wit. Arian de Bruijne deed op bord 7 nog wat terug door een eindspel met een loper meer gelukkig niet in remise te laten verzanden, maar de nederlaag als team was al een feit. Vervolgens heeft Maarten Vroegindeweij nog een uur lang geknokt om de schade beperkt te houden. Met een pion voor, maar wel erg lastig om de winnende variant te vinden, sloeg hij terecht een remiseaanbod af. Maar zoals dat zo vaak gaat, koos hij plots een ander plan, zwart counterde sterk en Maarten liet zich dan ook nog eenvoudig trucen. Nog geen 5 minuten na het geweigerde remiseaanbod, verloor Maarten de partij. Eindstand 2½-5½, een forse uitslag die de verhoudingen mijn inziens niet helemaal weergeeft. Maar aan de andere kant, hoort het afmaken van een stelling ook bij schaken, als je dan ook niet dat beetje geluk hebt, dan kan het hard gaan. Trainen op scherpte is natuurlijk lastig. Vorig seizoen viel alles vaak de goede kant op, nu juist niet.

Feit is wel dat nu al na 3 wedstrijden zeker is dat handhaving heel moeilijk gaat worden. Maar juist deze wedstrijd heeft wel geleerd dat het doek pas valt als de strijd gestreden is. Op 11 december gaan we vol goede moed op weg naar Souburg.

Zaterdag 9 oktober staat de uitwedstrijd in het verre Terneuzen op het programma. Omdat Dick, Wouter en Hugo niet kunnen, spelen we met drie invallers, Arno Tim en Jeremy. Hoewel blij met de invallers, is dit wel een verzwakking. En dat komt niet goed uit omdat Terneuzen op papier al een stuk sterker is dan ons team.  Niet gehinderd door files of wegwerkzaamheden, arriveren we na een gezellige rit, mooi op tijd bij het clubgebouw van Terneuzen. Altijd mooi te zien als een schaakvereniging een eigen clubgebouw heeft. Ook de auto met de vier Boskopers (!) is mooi op tijd.

Terneuzen speelt in hun bijna sterkste opstelling. Na een uur spelen zijn de meeste stellingen nog in evenwicht. Alleen Tim in niet tevreden over zijn stelling en na een half uur denken besluit hij tot een ‘alles of niets’ offer. Als zijn tegenstander iets later zijn voorbeeld volgt en ook een stuk offert, zijn de kansen voor Tim verkeken en noteren we de eerste nul. Op bord twee speelt Boudewijn tegen een sterke jeugdspeler. Het lukt hem niet het initiatief te pakken en steeds meer komt zijn stelling onder druk te staan. Uiteindelijk wordt de druk te veel en noteren we de tweede nul. Naast hem zit Jesse aan bord drie. Zijn tegenstander neemt met zijn sterke loper het paard van Jesse op c3, een theoretische variant. Dit geeft Jesse een lelijke dubbel pion op de c-lijn, aan de andere kant kan Jesse de rokade van zijn tegenstander voorkomen. Na een paar mindere zetten raakt hij een paard kwijt en daarmee gaat de partij ook verloren. Debutant Jeremy speelt een open partij, zelf lanceert hij een aanval over de damevleugel, zijn tegenstander doet hetzelfde over de koningsvleugel. Na een afwikkeling komt Jeremy een stuk voor. Helaas kiest hij het verkeerde verdedigingsplan om de aanval van zijn tegenstander af te wenden. Door de open stelling is het ineens heel snel afgelopen. Op bord vier speelt Maarten tegen een tegenstander met ruim twee honderd rating punten meer. Ondanks het gebrek aan spelritme komt hij lekker uit de opening. Nadat de stelling in het centrum vast is komen te staan, doet Maarten een paar mindere zetten op de damevleugel. Uiteindelijk kost dit hem een pion, bovendien blijft de stelling moeilijk. Zijn tegenstander maakt het nauwkeurig af en dus ook Maarten moet een nul noteren. Arian komt op bord vijf lekker uit de opening. Alleen in het middenspel komt hij na een combinatie ineens minder te staan. Dit kost hem een aantal pionnen, voldoende voor zijn tegenstander die afwikkelt naar het eindspel. Arian houdt het nog lang vol, maar uiteindelijk moet hij zich toch gewonnen geven. Arno heeft het zwaar in de opening, hij speelt tegen een jeugdig talent. In het middenspel keren de kansen en komt hij een kwaliteit voor te staan.  Zijn tegenstander houdt echter kansen door een vervelende pion op de g-lijn. Arno kan dit probleem niet oplossen en moet berusten in remise. Als laatste is Gerard nog bezig aan bord één. Na de eerste tijdcontrole is de stelling nog volledig in evenwicht, Gerard heeft een dubben pion, maar dit is geen probleem. Na lang manoeuvreren door zijn tegenstander, neemt Gerard iets te veel risico. Zijn sterke tegenstander (2300+) vindt uiteindelijk een gaatje. Dit kost Gerard twee pionnen en daarmee de partij.

Uitslag, een pijnlijke 7½-½. De cijfers zijn echter ruimer dan het spelbeeld van de middag. Terneuzen wint terecht, echter op een de meeste borden zat het ‘net even niet mee’. Na twee wedstrijden staan we nog steeds op nul match punten. Volgende wedstrijd is tegen Sliedrecht, dan moeten we van die lelijke nul af komen.

Zaterdag 25 september de eerste thuiswedstrijd tegenLandau Axel uit Zeeuws Vlaanderen. Veel teams uit deze regio hebben ook een aantal Belgen in de gelederen, zo ook deze keer: in totaal 4 van de 8. Moerkapelle miste alleen Maarten Vroegindeweij en in zijn plaats speelde Arno Luinenburg.

Boudewijn Weijermars kon het gebrek aan wedstrijdritme goed maskeren en maakte het eerste punt. Zijn tegenstander vergaloppeerde zich volledig in een combinatie en zo stond Moerkapelle snel voor. Niet veel later zorgde Hugo van Elteren, eveneens met wit, voor naar wat later zou blijken de enige remise van de dag. Alles werd afgeruild tot de dames toe en daardoor zat er weinig muziek meer in de stelling. Broer Jesse, herstellende van een jetlag, had een mindere middag. Hij verrekende zich en een aantal belangrijke pionnen werd opgesnoept. Ook de koning stond niet bepaald veilig en hij werd vakkundig aan de kant gezet. Daarna echter twee overwinningen: debutant Arian de Bruijne speelde een puike thematische aanvalspartij. Hij nam er goed de tijd voor en rekende het prima uit. Ook invaller Arno Luinenburg tekende een vol punt aanen revancheerde zich zo voor een nederlaag in het tweede de avond ervoor. Snel koos zijn tegenstander voor eenkoningszet en zo kon er niet meer gerokeerd worden. Hij kwam daardoor watgedrongen te staan. Arno bouwde druk op en won materiaal en even later departij: 3½-1½. Nog drie zwart  partijen bezig. Gerard van Ommeren had het zwaar op bord 1, maar dat zal wel vaker het geval zijn. In tijdnood moest hij uiteindelijk zijn meerdere erkennen nadat enkele keren een remise-aanbod geweigerd was. De partij Dick Bac, dit keer op 7, kende een bekendeopzet met lich iniatief voorwit. Helaass konDick het niet bolwerken en verloor. Teamleider Wouter Vroegindeweij was zo het langst bezig. Wit had zich niet echt ambitieus opgesteld, maar kende wel een stabiele stelling. Zwart had licht hetiniatief, maar overzag een onnodig en eenvoudig pionverlies dat tot overmaat van ramp zelfs 3 pionnen kostte. Ook de stelling was plots erg lastig. Wouter probeerde het z’n tegenstander nog wel lastig te maken, maar die maakte uiteindelijk geen fout en zo was de nederlaag een feit. Iets waar het eerder de middag niet naar uit zag. Maar dat is schaken.

Het was een sportieve wedstrijd met een sympathieke tegenstander. Verder viel op dat de witspelers 7½ uit 8 scoorden. Voor Moerkapelle een slechte start in een seizoen waar we het nog zwaar genoeg gaan krijgen. Waar vorig jaar wedstrijden uiteindelijk vaak de goede kant op vielen gebeurde dat nu eens niet. Volgende keer revanche.