Zaterdag 27 maart speelde het eerste team van Moerkapelle haar laatste uitwedstrijd van dit KNSB seizoen in het inmiddels bekende denksportcentrum van Leiden tegen Philidor. Philidor staat 2e met slechts één nederlaag tegen de aanstaande kampioen DSC 2. Kortom een stevige pot stond ons te wachten. Helaas opnieuw zonder Jesse van Elteren en dit keer trad Tim van Breda op bord 7 op als vervanger.

Het begin was overweldigend. Boudewijn Weijermars, onze topscorer, blijft verrassen. Met wit rolde hij in no tempo z’n tegenstander op door optimaal gebruik te maken van de zwarte koning in het centrum: 0-1. Daarna werd er lange tijd niet gescoord. Wel was de situatie op de lage borden zorgelijk, terwijl juist de eerste twee borden tegen sterke tegenstanders in evenwicht leken. Tim van Breda kon het inderdaad op 7 niet bolwerken. Hij wist opstomende koningspionnen in combinatie met een gedrongen stelling niet te redden.  Naast hem behandelde Dick Bac de opening ook niet goed en kwam al snel in problemen. Hij moest een kwal geven, kreeg daarna nog wel wat rommelkansen, maar moest toch het loodje leggen. Hugo van Elteren scoorde inmiddels met zwart een prima remise. Zoiets tegen een tegenstander met bijna 300 ratingpunten meer voelt toch een beetje als een overwinning. Nog meer goed nieuws kwam van Maarten Vroegindeweij, dit keer geposteerd op 5, hij pakte zijn eerste overwinning van dit seizoen. Helemaal soepel ging het niet, in het middelspel stond hij eigenlijk helemaal niet zo lekker, maar de kansen die toch kwamen werden met beide handen aangegrepen. Broer Wouter Vroegindeweij speelde na een wat tamme opening een zinderende partij. Zijn opponent investeerde veel in denktijd. Toen Wouter een thematische breekzet toestond, gooide hij de knuppel maar in het hoenderhok. Een veropgerukte e-pion moest gecompenseerd worden met allerlei matdreigingen. In heftige tijdnood deed wit echter alles goed, waarbij een niet echte lekker werkende digitale klok ook nog een handje hielp, maar toch een knappe prestatie en zo een mooi punt voor Philidor. Bij Arno Luinenburg kan het vriezen en dooien. Dit keer wilde het echt niet lukken, nadat hij aanvankelijk met zwart geen problemen leek te hebben. Tot slot, en het zal eens niet zo zijn, Gerard van Ommeren in een eindspel. Het is al veel gezegd, een kolfje naar zijn hand. Hij had misschien wel ergens moeten verliezen, maar het kan toch bijna geen toeval meer zijn. Het werd remise en zo kwam de eindstand op 5-3.

Het had iets meer mee kunnen zitten, maar dat deed het niet en op zich geen schande. Nog één pot thuis en dan zit een geslaagd seizoen erop. We gaan gewoon nog één keer knallen.

Zaterdag 6 maart kwam De Waagtoren 1 uit Alkmaar op bezoek. Op rating één van de sterkste teams van klasse 3E. Na twee vroege nederlagen volgde 4 overwinningen op rij voor De Waagtoren, maar het kampioensschap lijkt uit beeld. In feite dus een wedstrijd om des keizers baard. Het werd geen hoogstaand duel. Veel goede stellingen (van beide kanten, maar wel iets meer door Moerkapelle) werden om zeep geholpen. Arno Luinenburg, dit keer met zwart op 5, was als eerste klaar. Als laatste binnen werd hij al snel onder druk gezet en daar kwam hij eigenlijk nooit meer uit. Wouter Vroegindeweij scoorde op 4 zijn eerste halfje. Echter geen reden om trots op te zijn. Na eerst vrij eenvoudig stukwinst gemist te hebben, bood de slotstelling hem toch ook meer kansen, maar omdat de hele partij al niet zo lekker liep, besloot hij tot remise. Wim Vroegindeweij zorgde als invaller voor de enige overwinning. In een stelling die in evenwicht leek deed de invallende teamleider van de gasten plots een pion in de aanbieding. Wim maakte het daarna keurig af. Dick Bac kwam met de witte stukken op 6 een derde remise op rij overeen. De stelling werd niet opengebroken, maar dichtgeschoven en dat is de kans op dit resultaat groot. Hugo van Elteren kwam met wit steeds beter uit de opening. Zwart kwam lastiger en lastiger te staan. Een verdubbeling van torens op de b-lijn leek een voor de handliggende zeer kansrijke strategie, maar Hugo koos voor iets anders, kwam in tijdnood en gaf het daarin nog volledig weg. Ook broer Jesse daarnaast kwam, al dan niet voorbereid, in een geforceerde variant terecht. Er waren zeker kansen voor Jesse, maar hij liet zich trucen en toen was het snel voorbij. Dit zo allemaal rond de eerste tijdcontrole (17:00 uur). De volgorde kan wellicht iets verschillen, maar het staat 2-4. Het meest zuur werd het voor Maarten Vroegindeweij. Met de zwarte stukken kreeg hij een steeds prachtiger aanval. Wit werd helemaal weggedrukt, maar Maarten overzag vlak voor tijd één zet en dat kostte hem een toren. Het leverde hem opnieuw een nul op. Het wordt wat eentonig, maar opnieuw was Gerard van Ommeren als laatste bezig. Beide hadden al veel tijd besteed aan de opening. Wit kreeg een steeds dreigender aanval en de winstvarianten leken talrijk. Hij koos echter in tijdnood de verkeerde en dat leverde Gerard stukwinst op. Dat leverde een woedeuitbarsting van de witspeler op, waarvoor hij overigens na afloop netjes zijn excuses aanbood, maar nog steeds een spannende stelling wegens twee veropgerukte verbonden vrijpionnen. Gerard deed het daarna niet helemaal correct, maar wit bood remise aan in  een inmiddels weer kansrijke stelling, dat Gerard wijselijk aannam. Eindstand: 2½-5½.

Conclusie: een snelle en duidelijke nederlaag, min of meer de verwachte score op basis van rating, maar toch een onbevredigend gevoel met name vanwege de toch wel geboden kansen. Er had wel iets meer ingezeten. Gelukkig geen man overboord, volgende keer tegen Philidor Leiden beter.